وبلاگ شخصی امید انارکی 316
بعد ازظهر جمعه ،پاییز در افتاب کرختی که می تابد بر کهربایی برگهای مرده چنار...با بغضی دردناک چون غده ای در سینه و گلو...و ستوه تنهایی تنهایی تنهایی ...می گردم به جستجوی پناهی ،اهی و هم اهی و هم چراغی و هم نفسی...که نمی یابم...ظهر پاییز است و هر کس سر به کار خویش دارد ...به نام هر دوست که در ذهن می رسی ..سر به کاری دارد و دل به یاری...و نه دستت به گوشی تلفن میرود ...نه دلت ...که با خود میگویی که چه بگویم و ازچه بگویم...چه بشنوم...ان هم در این روز و روزگار که هر کس به اندازه خویش درگیریهای خود را دارد که جایی برای این حکایتها نمی ماند....و بغض رشد می کند و سینه می سوزد... و باز تو می مانی و تو و چهار دیوار اتاق و پاکت سیگار...یارب این شهر چه شهریست که صد یوسف دل به کلافی بفروشیم و خریداری نیست ...در چنین لحظاتی زور میزنی که کاری کنی که از گرداب بغض بیرون بیایی و رها شوی ...اما نمی شود نه ذهن و نه دل و نه دست...به هیچ کاری نمی رود...دور خودت میگردی و میگردی ...و چاره ای نمی یابی جز همان مخدر همیشگی ..شعر نصرت و حافظ و تار لطفی و سیگار و دالان تاریک ذهن و پاکت سیگار و چای تلخ ...نقطه ای نامعلوم روی دیوار برای خیرگی...قصد داشتم امروز بعد از این همه مدت مطلبی درباره  حکمت و تصوف ایرانی بنویسم که ...نه ذهن یاری میکند و نه این بغض بی قرار..گمان میکنم دوستانی که لطف میکردند و می خواندند دیوارهای این شبخانه را...دل بریدند از این وبلاگ و عطایش را به لقایش بخشیدند...و پیش خود می گویند که این بابا هم که خورد به بشکه ...یا مغزش ته کشیده یا تب نوشتنش خوابیده...اما  واقعا اینجوری نیست ...این روزها یا درگیر کارهای روزمره ام و یا ....بگذریم...شعری از نصرت می نویسم و شاید یک قطعه از رابیندارنات تاگور ...

پنجره                                                          

پنجره را باز کن به کوچه متروک                                                       

نور بتابد به روی کاشی درگاه                                                            

تا نگه خسته ات غبار ره از تن                                                            

پاک کند ژرف برکه های گم ماه                                                          

پرده قلمکار را به میخ بیاویز                                                              

تا فکند مه پرند نور به رویت                                                               

تا بچکد تک ستاره ای ته چشمت                                                          

تا بکشد باد مست ،دست به مویت                                                          

سفره بیفکن به روی قالی کهنه                                                              

دسته گلی در کنار اینه بگذار                                                                

فوت بکن در چراغ روی بخاری                                                           

تنگ عرق را از روی طاقچه بردار                                                       

پنجره را باز کن که امدم امشب                                                             

مست زمیخانه های شهر سیاهم                                                               

پنجره را باز کن مگر تو نگفتی :                                                           

-پنجره گر باز بود چشم به راهم؟                                                           

نعره کشیدم که:                                                                                 

ای پنجره وا کن!                                                           

لب زلبی وا نشد سوال کند کیست؟                                                         

پنجره بسته است اه... پنجره بسته است                                                    

هیچ کس در اتاق منتظرم نیست!                

 یکی از ویژگیهای شعر حضرت نصرت تصویرهای ناب و بی نظیری است که می سازد...و فضا و                  اتمسفر ایرانی ناب...که در شعر همنسلان او کمتر به چشم می خورد...جایی کسی او را با نیما مقایسه کرده بود و او را وارث نیما خوانده بود ...نصرت گفته بود من بیشتر از انکه وارث نیما باشم وارث صادق هدایتم...نیما سراینده کوه و دشت و فضاهای روستایی بود اما من سراینده هشتی ها و کو چه ها و فضاهای شهری ام...البته در مضمون نیز نصرت وارث هدایت است تا نیما...تصویر های شعر بالا را نگاه کنید...چقدر استادانه از عنصر پنجره استفاده کرده است    ..تصاویر چقدر منطق سینمایی دارند...پلان اول از پنجره اغاز میشود پنجره ای که به کوچه ای متروک راه دارد...کوچه متروکی که شب هنگام عاشق از ان خود را به معشوق میرساند و سپس تصویر میچرخد رو به کاشی درگاه و انگاه ارام ارام وارد چهارچوب پنجره می شود...پرده قلمکاری که کنار رفته و چهره معشوق که پشت پنجره زیر نور ماه میدرخشد و انعکاس ماه در چشم معشوق که چون ستاره میدرخشد...و گیسوی زیبای معشوق که در باد میرقصد...سپس دوربین وارد فضای اتاق می شود...سفره ای که پهن است روی قالی کهنه و دسته گلی که کنار اینه و حتما روی طاقچه های خانه های ان روزگار بوده است و تنگ می و خلوتی که در ان معشوق انتظار دیدار پنهانی عاشق را میکشد...و تمام ان شوق و انتظاروترسی که تنها کسی  که در فرهنگ ایران زندگی کرده باشد درکش میکند...دیدارها و هماغوشی های پنهانی . ترس از رسوایی...هرچند فضایی که نصرت تصویر میکند انقدر ناب و زیباست که این ترس و اضطراب در ان گم است اما طرح اصلی شعر این دیدار پنهانی را تصویر میکند...پنجره ای باز به کوچه ای متروک که در نیمه شب راه ورود عاشق به خانه است ...اما در انتهای شعر میفهمیم تمام این تصویر توهم است و تصویرهایی است که عاشق در ذهن میپروراند چون در لحظه ای که به پای پنجره میرسد ،پنجره بسته است و هیچ چشمی منتظرش نیست...این پایانبندی ناگهانی و تلخ و فرو ریختن تمام ان تصویرهای ناب در ذهن خواننده تنها از نصرت رحمانی بر می ایید...و اینجاست که خود را وامدار هدایت میداند...اما شعر و تصویرهایش انقدر زیبا و ناب است که برای همنسلان من بیشتر شبیه رویاست ...چون هیچگاه چنین تصویرهای در واقعیت زندگیمان شکل نمی گیرد...پنجره ای چوبی در کوچه ای متروک و کاشی ابی درگاه و پرده قلمکار و طاقچه و ایننه و سفرهای پهن بر قالی کهنه دست باف و گیسوی رها در باد معشوق پشت پنجره و عاشق واله و شیدا و مست که نیمه شب به تمنای بوسه ای همه چیز را به جان می خرد...نصرت توانایی ویژهای در پرداختن به فضاهایی اینچنین دارد ...لحظه های هم اغوشی و مستی عاشقانه و درد و حرمان عشق و تنهایی..و بی پروا از انگ وننگ این و ان که در ان دوران مهر شاعر لمپنیسم و شاعر کوچه بازاری به این و ان میزدند...به سرودن شعرهایی در چنین فضاهایی  می پرداخت...نصرت شعرهای بسیاری از این دست دارد،که دوست دارم نقلشان کنم اما انقدر تلخ و گزنده اند و سیاه که در حال حاضر توان خواندنشان را ندارم..اما در همان شعرها نیز تصاویر بسیار نابی دارد که ادم را میخکوب میکند...                                                                                                             

و حالا قطعاتی از رابیندارنات تاگور بزرگ و زیبا در فضایی متفاوت و ابی ...معرفی تاگور دراین مجال نمیگنجد و در فصلی دیگر به ان میپردازیم...                                                                         

اندوه روح من                                                                                                         

روبنده عروس است                                                                                                 

چشم به راه است که شب ،بالاش زنند

 

ای زن تو با لطف انگشتانت

به هر چه داشتم دست کشیدی

و نظم چون موسیقی پیدا شد

 

رویا همسری است

که باید حرف بزند

و خواب شوهری است که به ارامی تحمل می کند

و این قطعه اخر که تمام ذرات تنم در هر بار خواندنش داغ می شود

 

ای یار تورا به خانه نمی خوانم

به تنهایی بی پایانم بیا!

 

دوست داشتم تمام کتاب ماه نو و مرغان اواره تاگور را با ترجمه ملیح ع.پاشائی برایتان بنویسم ...اما نمی شود...حتما در یک فصل مجزا با عشق و احترام به تاگور می پردازیم ...شعرهای تاگور مثل موسیقی هند مثل طبیعت هند سرشار از عشقی شریف و پاک و حزن انگیز به انسانیت و سادگی ناب ادمی است و پر از افسوس برای انسان مدرن که چه نعمتی را از دست داد در گرو رسیدن به اوج مادیت...همیشه حسرت ورزیدم به ان کسی که تاگور به او عشق میورزید ...داشتن کسی مثل تاگور در زندگی ثروت بی پایان هستی است...فقط در کنار او بودن و نگریستنش می توانست ادمی را از عشق داغ کند...ای کاش ای کاش ای کاش...می داشتیم کسی را در کنار خویش چون تاگور در این روزگار دروغ و ریا و سفله پرور  ....

ای یار تو را به خانه نمی خوانم

به تنهایی بی پایانم بیا ....  و دیگر هیچ...

                                                                            

                                                                               

+ نوشته شده در  جمعه دوازدهم آذر ۱۳۸۹ساعت 19:10  توسط امید انارکی | 
 
صفحه نخست
پروفایل مدیر وبلاگ
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
عناوین مطالب وبلاگ
درباره وبلاگ

پیوندهای روزانه
نواخته ها
آرشیو پیوندهای روزانه
نوشته های پیشین
هفته سوم خرداد ۱۳۹۱
هفته چهارم دی ۱۳۹۰
هفته اوّل آذر ۱۳۹۰
هفته دوم مرداد ۱۳۹۰
هفته دوم تیر ۱۳۹۰
هفته چهارم خرداد ۱۳۹۰
هفته دوم خرداد ۱۳۹۰
هفته اوّل خرداد ۱۳۹۰
هفته سوم اردیبهشت ۱۳۹۰
هفته دوم اردیبهشت ۱۳۹۰
هفته اوّل اردیبهشت ۱۳۹۰
هفته چهارم فروردین ۱۳۹۰
هفته دوم فروردین ۱۳۹۰
هفته چهارم اسفند ۱۳۸۹
هفته سوم اسفند ۱۳۸۹
هفته دوم اسفند ۱۳۸۹
هفته اوّل اسفند ۱۳۸۹
هفته چهارم بهمن ۱۳۸۹
هفته سوم بهمن ۱۳۸۹
هفته دوم بهمن ۱۳۸۹
هفته اوّل بهمن ۱۳۸۹
هفته چهارم دی ۱۳۸۹
هفته اوّل دی ۱۳۸۹
هفته چهارم آذر ۱۳۸۹
هفته سوم آذر ۱۳۸۹
هفته دوم آذر ۱۳۸۹
هفته سوم آبان ۱۳۸۹
هفته چهارم مهر ۱۳۸۹
هفته سوم مهر ۱۳۸۹
هفته دوم مهر ۱۳۸۹
هفته اوّل مهر ۱۳۸۹
هفته چهارم شهریور ۱۳۸۹
هفته دوم شهریور ۱۳۸۹
هفته اوّل شهریور ۱۳۸۹
هفته چهارم مرداد ۱۳۸۹
هفته سوم مرداد ۱۳۸۹
آرشيو
آرشیو موضوعی
اشعار
نقد و نظر
پیوندها
علیرضا نادری
مجله فرهنگی زغال
ادم کوکی
شاخه نبات
چکاوک
بیداد
دلکده
غزل بانو
وبسايت هنري بابونه
هرمونتيک
 

 RSS

POWERED BY
BLOGFA.COM